Żadna praca nie hańbi czyli dobrze,że mam pracę.

Oczywiście,że zgadzam się z tym co napisałam w tytule! Przecież ktoś musi wywozić śmieci czy płynne nieczystości ; bebrać się usmarowanymi rękoma  w silniku samochodu czy innego sprzętu ; robić zastrzyki czy sprzątać domy,lokale,szkoły,szpitale . Zapewne jest wiele rzekomo haniebnych i wstydliwych prac,ale akurat te przyszły mi do głowy.Najważniejsze jest to , by zwykły człowiek zrozumiał,że ktoś to musi robić , by koło zwane szarym , codziennym życiem mogło trwać.Chyba,że ktoś wymyśli zastępstwo tych zawodów,bo rzekomo pralka wypierze,a zmywarka zmywa;)
Jako,że ani nie urodziłam się księżniczką,ani żaden książę nie chciał mnie porwać z domu rodzinnego mam to co mam.Mieszkam na wsi i dodatkowo pracuję zawodowo.
Zdarza mi się dość często uruchomić,gdy ktoś ze znajomych nieoczekiwanie robi mi przytyki :
-Jak tam?Napasłaś krowy? Rogi twarde miały?
Zazwyczaj  rzucam na poczekaniu wymyśloną odpowiedź:
-Ja lubię twarde rogi,ale u byków !  Jak chcesz to możemy zagłębić się w ten temat.
-Nie stać mnie na poganiacza bydła niestety...
-Chłop nie chce nic robić i mnie wykorzystuje jak może do wszystkiego ;D
Robiący mi przytyk albo się śpiesznie wycofuje,albo kontynuuje dalej sprośne żarty,a mnie bardzo cieszy jak zrozumie,że walnął gafę.Przecież mleko pijemy,a nie bierze się ono tylko i wyłącznie z kartonu,butelki czy mlekomatu . Pisałam kiedyś trochę na ten temat TU i conieco  TUTAJ
Praca jak praca.Aby można było kupić mleko lub inne produkty mleczarskie musi być krowa i musi być "obsłużona". Nakarmiona,napojona i wyrelaksowana ;). I niestety( lub stety...) życie mi się tak ułożyło,że tym zajmuję się.Ktoś by rzekł:
-Nie chciało się do szkoły chodzić to zapieprzaj jako robol.
Ale to nie do końca tak...
Czasami tak się układa,że wybór jest tylko wybraniem mniejszego zła.Tak było i w moim przypadku.
Już od wczesnego dzieciństwa wykorzystywano mnie do wszelakich prac w gospodarstwie i łudzono,że będę mieć za to pieniądze,których nie otrzymałam do dziś.Ponadto wszelkie zarobione w jakikolwiek sposób pieniądze zostały mi w bestialski sposób zabierane.Byłam po prostu okradana.Najgorzej bolało,że przez najbliższych...
Wiedziałam,że muszę mieć swoje pieniądze,a żeby je mieć to muszę pracować.Naukę w L.O porzuciłam,by kontynuować ją w równoległej klasie zawodówki,która...gwarantowała pracę po ukończeniu tejże zawodówki.Gdy zdałam egzaminy i podpisałam umowę o pracę na czas nieokreślony myślałam,że mam nie gwiazdkę z nieba,ale sam księżyc wraz z Twardowskim .Moja radość była nie do opisania.Wyszłam za mąż i rozpoczęłam pracę.Pierwsze pobory są bardzo pamiętne,bo:
- były źle naliczone i otrzymałam je z opóźnieniem,
-jak już je otrzymałam to trzeba było zapłacić za usługę koszenia zboża kombajnem,
-to były moje zarobione pieniądze,których nikt mi nie zabrał,a sama wiedziałam,że muszę wspólnie z mężem walczyć o przetrwanie.
Pracowałam jako mrożonkowa w zakładzie przetwórstwa owocowo-warzywnego. Mąż pracował w zakładzie tkackim obsługując krosna elektryczne,na których robiono tzw. dywany ( czyli narzuty na wersalkę i fotele bardzo modne w tym czasie i w tym rejonie).Było jeszcze bardzo zaniedbane gospodarstwo rolne,którym zajmował się w większości Chłop i jego matka,a moja teściowa . Chłopu szkoda było pozostawić "matkowiznę" i tak ciągnęliśmy te sroki za ogon...Potem urodziła się Młoda.Z obawy,że mogę być zwolniona z pracy jeśli skorzystam z urlopu wychowawczego wróciłam do pracy.Poza tym dramatycznie potrzebowaliśmy pieniędzy,bo rozpoczęliśmy budowę domu.Jako małżeństwo z 3-letnim stażem,rocznym dzieckiem,pieniędzmi cudem odzyskanymi z mojej własnej książeczki mieszkaniowej zaczęliśmy desperacką walkę o swój dom.Desperaci,bo mając mało kasy rozpoczęliśmy budowę.Desperaci,bo dom jest duży.Wg mnie za duży,ale dziś uznaję to za leczenie kompleksów rodzinnych rodziny mego Chłopa.
Po drodze Chłop stracił pracę w zakładzie tkackim. Moda na dywany przemijała powoli i pracował,ale umowa o pracę była rozwiązana a on o tym nic nie wiedział.Pracował na telefon czyli na zawołanie pracodawcy.A że praca była płatna jak była to całkowicie zrezygnował.Szybko znalazł pracę w stolarni.Co prawda na czarno,ale kogo to interesowało czy na czarno czy na biało...Budowa domu rozpoczęta,stare auto się psuje i na świecie przypadkowo pojawił się Młody.Stolarz płacił dobrze,ale praca była zazwyczaj na wyjazdach i to dość odległych.Wszystkie prace ciężko było pogodzić.Gdzieś w trakcie zakończyliśmy budowę domu.Gdzieś w trakcie kupiliśmy nowego fiata 126p. Chłop zaczął pracować na szkółce leśnej.W mojej firmie też było nietęgo,bo byłam na urlopie przestojowym.O ile była praca na szkólce pakowałam się do auta i jechałam dorobić do przestojowego.Następnie Chłop podjął pracę jako operator wózka widłowego w pobliskiej firmie.Pracował tam sezonowo z racji specjalizacji zakładu-produkcja kostki brukowej-czyli zimą brak pracy.Pracował tam 2 sezony.Często przynosił kanapki do domu,bo nie miał ich kiedy zjeść...Potem wyjechał do pracy do Belgii.Luty,marzec i kwiecień z tego czasu wspominam jako swój roboczy koszmar.Dom, dzieci, praca (z własnego wyboru co drugi tydzień pracowałam na 3 zmianę);obsługa małego gospodarstwa rolnego wraz pomocną,ale często niezadowoloną teściową itd..itp...Ze stresu dostałam łupieżu,który przeraził moją fryzjerkę.Miałam kask na głowie z tym,że z tego kasku wyrastały włosy...Chłop wrócił zza granicy zestresowany ,ale żywy...Znajomy,który załatwił pracę chciał wystawić Chłopa do wiatru.Nie będę rozdrabniać się o szczegóły... Za zarobione przez Chłopa i przez mnie pieniądze założyliśmy w nowym domu wodę,C.O. i wymieniliśmy w znacznej części stare płoty na nowe.Potem Chłop dorabiał w mojej firmie na tzw. umowę o dzieło.Rozładowywał samochody z warzywami,zakręcał beczki z przecierami.Jego dniówka była 2 lub 3 razy większa od mojej.
Następnie był ZUL.Skrót oznacza zakład usług leśnych.Początkowo była to praca na tzw"słowo".ZUlowiec zlecał Chłopu zwiezienie drzewa z konkretnej powierzchni.Pieniądze były, owszem.Ale zużycie maszyn,ubrań i zdrowia niekoniecznie rekompensowało ciężką pracę. Wtedy to grupa znajomych chcąca zarobić i skorzystać na interesie wpadła na genialny pomysł.Chłop i pewien nasz dobry znajomy mieli wspomóc finansowo innego znajomego,by ten podjął się bycia ZULowcem(poprzednik się zrzekł).Wspólny wkład do interesu  wyniósł około 1/2 mojego rocznego dochodu z mojej firmy.Było to wadium i inne koszty związane z założeniem firmy.Jak się okazało później była to bomba szerokiego rażenia.Ale zanim "okrzyknięty szef" ZULowiec okazał się zwykłym cwaniakiem nadużywającym alkoholu Chłop najeździł się do lasu.Często pomagałam mu w tej ciężkiej pracy.Jako nowa leśna firma sprostaliśmy sporemu wyzwaniu.Zalesiliśmy powierzchnię ok 12 ha  w wyznaczonym przez nadleśnictwo terminie. Pracowało przy tym ok 40 osób pod nadzorem leśników i naszym.Trzeba było dowieźć ludzi,sprzęt,sadzonki.Ludzie byli różni.Jedni pracowali bo przyszli do pracy,a inni pracowali bo przyszli zarobić.Niektórzy ludzie niszczyli sprzęt,by mieć przestój ( kilka szpadli przez jeden dzień to tylko jednostki potrafią zużyć ).Inni dwoili się i troili,by mieć pracę jak "w przyszłości trafi się znów".Tym sposobem do dziś mam zapas szpadli i tym samym na kilka żyć mi ich wystarczy i tym samym wiem jak ludzie szanują pracę...
I mimo,że rynek pracy u nas jest bardzo mikry odetchnęłam z ulgą jak ta praca nagle się "urwała".Rozumiem,że są wydatki,bo trzeba w dzisiejszych czasach posiadać środki płatnicze,ale są pewne granice.Nie chce mi się już przechwalać doświadczeniami w "pracach".Ktoś sobie pomyśli,że można to rzucić i poszukać coś lepszego...Można...Nawet kiedyś miałam zamiar zwolnić się .Firma wymuszała drastycznym cięciem płac-albo się godzisz,albo pracujesz za znacznie mniej.I gdyby nie Chłop,który "urobił"  mnie zapewne nie byłabym mrożonkową z 22-letnim stażem.
Może bym wyjechała...Ale nie miałabym chyba sumienia by zostawić małe dzieci i bardzo opornie idzie mi nauka języków(dla wiadomości - uczę się chętnie i szybko,ale aby nie języków).
Może bym podszlifowała swoje wykształcenie...Ale z drugiej strony za co jakbym nie miała pracy...?

Także cieszę się że mam pracę.Jestem pomiędzy ludźmi i zarabiam mniej więcej tyle co wynosi najniższa krajowa brutto(na rękę mam +/- odpowiednik tego ). Pewnie,że nie skaczę z radości.Pracuję w systemie 3-zmianowym,w hałasie i w temperaturze ok 4 stopni  przy mrożonych warzywach,a dokładnie przy obsłudze automatów pakujących. W pewnym dyskoncie owadzim można kupić produkty mojej firmy.
Chłop zajmuje się gospodarstwem rolnym.
Właśnie mnie ponagla,że trzeba spać,bo rano jutro do pracy.
A ja pogubiłam się w swoim toku myślenia i nie wiem co jeszcze chciałam dodać...
AAAAA
Zapewne to,że chciałam poskładać swe myśli po przeczytaniu postu u Róży Wigeland.
Niekoniecznie to udało się...
Wiem,że wszyscy walczymy o przetrwanie czyli o godne życie.
Czy czasami w walce o godne życie nie zatracamy swej godności...?